Karakitap Nokta Net

Söylesene Zeus Gökyüzünü Ne Zaman Görebileceðim - KuTuKoLa

Söylesene Zeus Gökyüzünü Ne Zaman Görebileceðim - KuTuKoLa

Yazar KuTuKoLa

Cumartesi, 16 Aðustos 2008

Güneþ doðar, gün ýþýldanýr eðer gökyüzünde bulut yoksa tüm kýzgýnlýðýný yer küreye gösterir, akþam olur arkasýndan gece her yeni bir gün bu geliþim gerçekleþir, programlanmýþçasýna… Bunlar aslýnda bilindik þeyler. Gece olduðunda bir çok insan muhasebesini yapar, vakit gece yarýsýný geçmiþti o muhasebesini yapýyormuþ gibi gözükse de aslýnda onun hesabý bu gecede var olmamýþtý, uzun zaman olmuþtu gökyüzünü gözünün alabildiðince göremediði, hürriyetinden devamlý þüphe duyuyordu, özgür insanlar gökyüzünü görebilirdi, esir edilmiþ insanlar, gökyüzünü geometrik þekillerle görebiliyorlardý, kare, üçgen daha deðiþik dörtbuçukgen, üçbuçukgen gibi gibi…

Bir gün sonrasýnda…

Gök sanki tüm canlýlara güç gösteriyordu, aslýnda gök gücünü deðil de, gökyüzünü yaratan gücünü kainattaki canlýlara gösteriyordu, gök gürlüyor þimþekler çakýyor fakat bu gürültüye raðmen yaðmur þiddetli deðildi, derya halk dilindeki gibi çarþaf gibiydi, limana yakýn durmuþ ticari gemiler ise aydýnlatmalarýný yakmýþtý, o ise çatý katýndaki balkonuna çýkýp hafif yaðmurun altýnda geminin içindeki mürettebatý düþünüyordu, ne yapýyorlardý tam on üç gündür orada demir atmýþlardý, kaptanýndan tayfasýna kadar rol biçiyordu kendince…

Tüm bu düþünceler içerisinde içeri girdi, hafif yaðmur omuzlarýný ýslatmýþtý umursamadý bile, yataðýna uzandýðýnda saçlarýndan kulaðýna damlayan birkaç damla ona ýslandýðýný söylüyordu, o ise sadece son zamanlar etrafýndaki daralmayý düþünüyordu, insanlarý ve insanlarýn ona yaptýklarýný, bu düþünce ona hem doðru kararlarý aldýrýyordu hem de onu siteme itiyor içinden her þeye sövesi ya da lanet edesi geliyordu, sevmiyordu menfaatlerle yaþamayý…

O, hala özgür deðildi hala gökyüzünü göremiyordu, hep gözünün kenarýnda bir nesne obje görüyordu, bu detaylar onu boðuyordu, sýkýlýyordu. Sýkýntýsýný belli etmemeye gayret etse de, o hep kendisiyle hesaplaþýyormuþ gibi görünüyordu, her defasýnda otoyol kenarlarýnda oturup araçlarýn hýzla çýkardýðý gürültüyle ruhunu dövüyordu, yine gökyüzünü görememiþti, esaret bedenle deðil ruhla yaþanabiliyordu, bu yüzyýlda emin olduðu bir gerçek ise çoðunluðun özgür iradesi olmamasý ve çoðunluðun esaretlerle yaþadýðýydý, ne yapabilirdi ki, kendisi daha gökyüzünü görememiþti, mahpus hayatý yaþamamasýna raðmen mahpuslardaki gibi görüyordu gökyüzünü, mahkumlar gibi, tamamen deðil sadece görüþ açýsý kadar görebiliyordu…

Belki Yarýn Görebilir!...

* Gökyüzü Kadar Özgür, Özgürlük Sembolü Kadar Hür Olmak Ýçin...
_KuTuKoLa
Bu mail adresi spam botlara karþý korumalýdýr, görebilmek için Javascript açýk olmalýdýr